ภาพประกอบ

(ภาพ : พิธิวางศิลาฤกษ์มหาวิทยาลัย)


วิดีโอ

(ศาสตราจารย์ ดร.โกวิทย์ โปษยานนท์)




 
ชื่อบุคคล : 

 
ศาสตราจารย์ ดร.โกวิทย์ โปษยานนท์
ตำแหน่งที่เคยปฏิบัติ : กรรมการสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ,อุปนายกสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
 
         ครั้งแรกที่เข้ามาที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่ทบวงมหาวิทยาลัยเสนอ เพราะฉะนั้นก็ โดยการชักชวนของทบวง มหาวิทยาลัยนั่นเอง อาจจะเป็นเพราะคลุกคลีกับทบวงมหาวิทยาลัยมาพอสมควร สาเหตุที่ถามว่าทำไมถึงเข้ามาประการหนึ่งเห็นว่าเป็น เรื่องดีของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ก็คือเป็นมหาวิทยาลัย ในกำกับของรัฐ ด้วยความที่เป็นคนตื่นเต้นกับมหาวิทยาลัยที่เป็นส่วนราชการ แต่ มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ก็ค่อนข้างจะตื่นเต้นมากหน่อย ยิ่งได้ทราบว่ามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์จะได้เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกที่เป็น มหาวิทยาลัยแบบเต็มรูปแบบหรือเป็นมหาวิทยาลัยสมบูรณ์แบบและเป็นเมืองมหาวิทยาลัย ซึ่งก็เห็นด้วยเป็น อย่างมากและคิดว่ามหาวิทยาลัย วลัยลักษณ์น่าจะเป็นมหาวิทยาลัยเต็มรูปแบบที่ถูกต้อง น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดี ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทยต่อไป สำหรับคำว่าเมืองมหาวิทยาลัย ในความคิดเห็นนั้น เผอิญโตมาใน เมืองมหาวิทยาลัย ในเมืองมหาวิทยาลัยจะมีเมืองและมหาวิทยาลัยจะใช้ชีวิตอยู่ในนั้น เป็นการเกิดขึ้นโดย มหาวิทยาลัยกับเมืองมีความสัมพันธ์กันอย่างดีมาก เรื่องนี้สำคัญที่สุด มหาวิทยาลัยเมื่อเติบโตขึ้นมา ถ้าเผื่อ บางแห่งมีการดึงมหาวิทยาลัยออก ไปจากเมือง เมืองก็แทบจะไม่มีอะไรเลย ในต่างประเทศนั้นลักษณะแบบนี้ ทำให้เมืองแทบจะไม่มีอะไรเลย เพราะเหตุนี้จึงทำให้คนยอมรับว่า มหาวิทยาลัยมีขนาดใหญ่แต่เมืองมีขนาดเล็ก บางแห่งเมืองมีขนาดใหญ่แต่มหาวิทยาลัยมีขนาดเล็กบางแห่งก็พอ ๆ กัน เลยอยากให้มหาวิทยาลัย วลัยลักษณ์ เติบโตขึ้นมาอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นส่วนที่ดีมาก ๆ ของจังหวัดนครศรีธรรมราช ทุกอย่างแบ่งปัน กันมีลูกก็ส่งมาเรียนที่มหาวิทยาลัย มีปัญหาก็ปรึกษามหาวิทยาลัยได้ ขณะเดียวกันมหาวิทยาลัยก็พึ่งเมืองจะทำ อะไรก็นึกถึงเมือง เรื่องนี้มีความสำคัญมาก ซึ่งยก ส่วนความดีส่วนนี้ให้ท่านคุณหญิงสุพัตรา มาศดิตถ์ที่คำนึงถึง เรื่องนี้มากว่ามหาวิทยาลัยกับเมืองน่าจะไปด้วยกันได้อย่างไร คิดว่ามหาวิทยาลัย วลัยลักษณ์จะไปได้ดีก็ต่อเมื่อ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์กับจังหวัดนครศรีธรรมราชไปด้วยกัน ถ้าไปกันคนละทางไม่ได้เด็ดขาด

         สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ก็คือมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์หลอมคนได้ดี พอสมควร เพราะสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุด คืออาจารย์ที่มาจากหลาย ๆ แหล่งจากหลาย ๆ มหาวิทยาลัย ซึ่งนำ เอาแนวคิดเดิม ๆ ของแต่ละแหล่งที่ติดตัวมาด้วยแต่ในที่สุดก็ไปได้ ดีพอสมควร บางท่านที่อยู่ไม่ได้จริง ๆ ก็ออกไปก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่อาจารย์ท่านอื่นก็เข้ามาก็หลอมกันได้ดีพอสมควร ค่อนข้างประทับใจตรงนี้ ใน ครั้งแรกคิดว่าจะใช้เวลานานกว่านี้ที่จะหลอมเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ถึงยังมีการหลอมยังไม่สนิทแต่คิดว่าหลอมได้ ดีพอสมควร            ความหวังที่หวังจากมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ก็คือให้เป็นมหาวิทยาลัยที่คิดว่าถ้าไม่ใช่ต้นแบบเสีย ทีเดียวก็ขอให้เป็นต้นแบบในรูปแบบหนึ่ง ที่จะใช้ได้ในสำหรับการที่มหาวิทยาลัยในประเทศไทยสามารถที่ จะดำเนินการไปได้ในแนวนี้ มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐนั้นคิดว่าเรื่องนี้เป็น เรื่องที่ดี แล้วก็หวังว่าในที่สุด รูปแบบนี้จะทำให้มหาวิทยาลัยอื่น ๆ ที่อยู่ในระบบราชการ นำมาใช้เป็นตัวอย่าง เพราะฉะนั้นต้องกลมเกลียว กัน ต้องผนึกกำลังกันในการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่สมควรเปลี่ยนแปลง ยึดมั่นเอาไว้ในสิ่งที่สมควรจะยึดมั่น ความ ซื่อสัตย์สุจริต ความสามัคคี ต้องถือว่าเป็นเรื่องสำคัญ ยึดจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นภาคีร่วมด้วยอยู่เสมอ เพราะมหาวิทยาลัยจะอยู่โดดเดี่ยวไม่ได้ อยากให้จังหวัดนครศรีธรรมราชกับมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์โตด้วยกัน คิดว่าช่วยซึ่งกันและกันได้